Μια μέλισσα τον Αύγουστο

Την έχω δει τόσο καιρό την ταινία και ξέχασα να γράψω τη γνώμη μου. Ήταν μια από τις ευχάριστες εκπλήξεις για μένα στο σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο. Επειδή έτσι κι αλλιώς μου αρέσει η δουλειά του Αθερίδη δε μπορούσε να μη μου αρέσει και αυτή η προσπάθειά του. Αν και το στυλ του είναι κάπως συγκεκριμένο και λίγο τον μαθαίνεις μετά από 1-2 απόπειρες, δε σε κουράζει και είναι πολύ ευχάριστος πάντα.
Πρόκειται για θεατρική παράσταση που λόγω της μεγάλης επιτυχίας της μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο. Πολύ καλό κάστινγκ, με τη Σμαράγδα Καρύδη και τον Αντώνη Λουδάρο να κλέβουν την παράσταση, αλλά και τον Θοδωρή Αθερίδη, τη Βίκυ Βολιώτη και τους υπόλοιπους να είναι απολαυστικοί. Η μουσική επίσης πολύ καλή όπως και το σενάριο που έχει μια συνοχή που περνά η ταινία χωρίς να την καταλάβεις.
Προσωπικά μου αρέσει γενικά στις ταινίες η τακτική του flashback , που ξεκινά η ταινία στον τωρινό χρόνο και αρχίζει και διηγείται το παρλεθόν ξεκινώντας έτσι την υπόθεση. Μετά όλα βρίσκουν τον δρόμο τους όταν πια μπεις στο κλίμα της ταινίας. Ακόμα καλύτερα, όταν πια τσιμπάει η μέλισσα τον Χάρη και εμφανίζεται ο άλλος του εαυτός είναι που αποκτά ενδιαφέρον η ταινία. Είναι η στιγμή που εμφανίζεται ο Αντώνης Λουδάρος, ως άλλος εαυτός του Αθερίδη, και... μπαίνουν σε περιπέτειες και αποκαλύψεις. Ειδικά οι αποκαλύψεις στη διάρκεια της ταινίας είναι πολλές και απρόσμενες και τους αφορούν όλους. Έτσι πλέον φτάνουμε στο τέλος της ταινίας με αλλαγές σε όλους τους χαρακτήρες καθώς όλοι μαθαίνουν κάποια αλήθεια που δεν ήξεραν και τους αλλάζει πολλά. Επίσης πολύ καλή η σκηνή του τέλους που ο Αθερίδης προσπαθεί να απαλλαγεί από τον άλλο του εαυτό και τον αφήνει τελικά να παγώσει στο νησί μες στο χειμώνα, ενώ εκείνος φεύγει κολυμπώντας, με τη μουσική να δυναμώνει και να παίζει το «Να είσαι εκεί» του Χατζηγιάννη που εναρμονίζεται τέλεια.
Γενικά είναι μια ταινία με παρεϊστικο κλίμα που φαίνεται ότι η καλή χημεία των ηθοποιών βγήκε και στην ταινία. Κάτι σαν τις διακοπές τους σε ταινία, με λίγο πιο πολύπλοκη υπόθεση. Πάντως το χιούμορ της μου άρεσε πολύ και πραγματικά το ξεχώρισα από άλλες ελληνικές ταινίες που είδα πρόσφατα. Μου αρέσει που ο Αθερίδης συνηθίζει να εντάσσει στο χιούμορ του την επικαιρότητα και όλα όσα συμβαίνουν κατά καιρόυς. Η Σμαράγδα, την οποία την λάτρεψα ως κωμικό στο Παρα Πέντε, είναι σαν συνέχεια της Ντάλιας και για άλλη μια φορά πολύ καλή ως κωμικός αλλά και ως ηθοποιός συνολικά. Έκπληξη για μένα η Βίκυ Βολιώτη που δεν την ήξερα αλλά ήταν πάρα πολύ καλή ως Ελληνογερμανίδα. Τον Αντώνη Λουδαρο τον έχω δει ήδη στο Μόνο Εσύ, πάλι σενάριο Αθερίδης με συμπρωταγωνίστρια την επίσης συμπάθειά μου Ζέτα Μακρυπούλια, και πραγματικά είναι πολύ καλός.
Το καλό ήταν ότι ο Αθερίδης το πέρασε το στοίχημα της εταιρείας, να πιάσει τα 300,000 εισιτήρια για να βγάλει τα έξοδα, και πλέον αναμένουμε δεύτερη κινηματογραφική απόπειρά του. Προσωπικά ανυπομονώ.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 3,5/5 (*** ½)