Μια μέλισσα τον Αύγουστο

Την έχω δει τόσο καιρό την ταινία και ξέχασα να γράψω τη γνώμη μου. Ήταν μια από τις ευχάριστες εκπλήξεις για μένα στο σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο. Επειδή έτσι κι αλλιώς μου αρέσει η δουλειά του Αθερίδη δε μπορούσε να μη μου αρέσει και αυτή η προσπάθειά του. Αν και το στυλ του είναι κάπως συγκεκριμένο και λίγο τον μαθαίνεις μετά από 1-2 απόπειρες, δε σε κουράζει και είναι πολύ ευχάριστος πάντα.
Πρόκειται για θεατρική παράσταση που λόγω της μεγάλης επιτυχίας της μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο. Πολύ καλό κάστινγκ, με τη Σμαράγδα Καρύδη και τον Αντώνη Λουδάρο να κλέβουν την παράσταση, αλλά και τον Θοδωρή Αθερίδη, τη Βίκυ Βολιώτη και τους υπόλοιπους να είναι απολαυστικοί. Η μουσική επίσης πολύ καλή όπως και το σενάριο που έχει μια συνοχή που περνά η ταινία χωρίς να την καταλάβεις.
Προσωπικά μου αρέσει γενικά στις ταινίες η τακτική του flashback , που ξεκινά η ταινία στον τωρινό χρόνο και αρχίζει και διηγείται το παρλεθόν ξεκινώντας έτσι την υπόθεση. Μετά όλα βρίσκουν τον δρόμο τους όταν πια μπεις στο κλίμα της ταινίας. Ακόμα καλύτερα, όταν πια τσιμπάει η μέλισσα τον Χάρη και εμφανίζεται ο άλλος του εαυτός είναι που αποκτά ενδιαφέρον η ταινία. Είναι η στιγμή που εμφανίζεται ο Αντώνης Λουδάρος, ως άλλος εαυτός του Αθερίδη, και... μπαίνουν σε περιπέτειες και αποκαλύψεις. Ειδικά οι αποκαλύψεις στη διάρκεια της ταινίας είναι πολλές και απρόσμενες και τους αφορούν όλους. Έτσι πλέον φτάνουμε στο τέλος της ταινίας με αλλαγές σε όλους τους χαρακτήρες καθώς όλοι μαθαίνουν κάποια αλήθεια που δεν ήξεραν και τους αλλάζει πολλά. Επίσης πολύ καλή η σκηνή του τέλους που ο Αθερίδης προσπαθεί να απαλλαγεί από τον άλλο του εαυτό και τον αφήνει τελικά να παγώσει στο νησί μες στο χειμώνα, ενώ εκείνος φεύγει κολυμπώντας, με τη μουσική να δυναμώνει και να παίζει το «Να είσαι εκεί» του Χατζηγιάννη που εναρμονίζεται τέλεια.
Γενικά είναι μια ταινία με παρεϊστικο κλίμα που φαίνεται ότι η καλή χημεία των ηθοποιών βγήκε και στην ταινία. Κάτι σαν τις διακοπές τους σε ταινία, με λίγο πιο πολύπλοκη υπόθεση. Πάντως το χιούμορ της μου άρεσε πολύ και πραγματικά το ξεχώρισα από άλλες ελληνικές ταινίες που είδα πρόσφατα. Μου αρέσει που ο Αθερίδης συνηθίζει να εντάσσει στο χιούμορ του την επικαιρότητα και όλα όσα συμβαίνουν κατά καιρόυς. Η Σμαράγδα, την οποία την λάτρεψα ως κωμικό στο Παρα Πέντε, είναι σαν συνέχεια της Ντάλιας και για άλλη μια φορά πολύ καλή ως κωμικός αλλά και ως ηθοποιός συνολικά. Έκπληξη για μένα η Βίκυ Βολιώτη που δεν την ήξερα αλλά ήταν πάρα πολύ καλή ως Ελληνογερμανίδα. Τον Αντώνη Λουδαρο τον έχω δει ήδη στο Μόνο Εσύ, πάλι σενάριο Αθερίδης με συμπρωταγωνίστρια την επίσης συμπάθειά μου Ζέτα Μακρυπούλια, και πραγματικά είναι πολύ καλός.
Το καλό ήταν ότι ο Αθερίδης το πέρασε το στοίχημα της εταιρείας, να πιάσει τα 300,000 εισιτήρια για να βγάλει τα έξοδα, και πλέον αναμένουμε δεύτερη κινηματογραφική απόπειρά του. Προσωπικά ανυπομονώ.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 3,5/5 (*** ½)

Alter Ego

Την ταινία του Σάκη την είδα την δεύτερη μέρα που βγήκε (11/5/2007) απλά επειδή ήθελα να είμαι συγκεκριμένη στην άποψή μου το καθυστέρησα. Λοιπόν τελικά πράγματι μπορεί να χαρακτηριστεί ως η ταινία του Σάκη. Μπορώ να πω πως μόνο αυτό της αρκεί. Για να μην πω πως και η λέξη ταινία με τον όρο που τον ξέρουμε (σενάριο, αρχή-μέση-τέλος) είναι υπερβολική. Αλλά δεν το λέω για να μη γίνω σκληρή για τον Σάκη που δεν του αξίζει.
Καταρχάς να το πω σε περίπτωση που δε φάνηκε ακόμα, πως μου αρέσει ο Σάκης και μάλιστα δε μου άρεσε στα 15 αλλά τώρα, μάλλον γιατί όσο μεγαλώνει ομορφαίνει και ωριμάζει.(Μου άρεσε γύρω στα 10 που με θυμάμαι να τραγουδάω το περιβόητο «Θα σου κάνω μακαρόνια με κιμά για να φας», αλλά τέλος πάντων!!!) Πήγα λοιπόν για να δω αυτή την ταινία από περιέργεια για την πρώτη του ταινία. Τελικά ο λόγος που πήγαν όλοι να δουν αυτή την ταινία ήταν ο ίδιος και μάλιστα δεν έπεσαν έξω. Σε αυτή την ταινία δε μπορείς να δεις τίποτα άλλο παρά το Σάκη. Όχι μόνο γιατί πολλοί(πολλές) πάνε μόνο για να δουν πράγματι το Σάκη αλλά γιατί δυστυχώς (πραγματικά δυστυχώς) η ταινία δεν προσφέρεται για κάτι άλλο. Δυστυχώς το σενάριο απλά δεν υπάρχει, υπάρχουν πολλά κενά στην υπόθεση, όλα γυρίζουν γύρω από το Σάκη (επιβεβαιώνοντας με το παραπάνω το λόγο που πήγαν όλοι να το δουν), οι υπόλοιποι ηθοποιοί δε δείχνουν κάτι ξεχωριστό(απλά μια εύθυμη νότα ο Δημήτρης Κουρούμπαλης-με την έννοια του εύθυμου όπως τη βλέπουμε στις σύγχρονες ελληνικές κωμωδίες) και ναι μπορώ να πω ότι βαριέσαι σε κάποιο σημείο. Ότι θα βαριόμουνα στην ταινία του Σάκη δε θα το περίμενα πριν την δω αλλά δυστυχώς έγινε. Σε κάποια φάση λίγο μετά τη μέση, όταν έχεις εμπεδώσει το Σάκη πια, τον έχεις δει από κάθε πιθανή οπτική γωνία(βρεγμένο, βρώμικο, ροκ, ερωτικές στιγμές, με μπουρνούζι, κλπ κλπ) και περιμένεις κάτι από την ταινία επιτελόυς, απλά μένεις στο... περίμενε!! Δηλαδή και σκηνοθετικά θα μπορούσε να είναι καλύτερο αν και ξαναλέω θεωρώ ότι το μεγάλο πρόβλημα ήταν στο σενάριο. Δηλαδή βλέπεις για παράδειγμα τον κολλητό του Στέφανου-Σάκη να πεθαίνει και μέχρι τότε δεν μας είχε δείξει τι τον απασχολούσε ή κάτι τέτοιο. Μας τον είχε δείξει απλά δίπλα στον Στέφανο-Σάκη. Επίσης η Ντορέττα Παπαδημητρίου παραμένει αινιγματική φιγούρα μιας και ενώ έχει σχέση με τον Στέφανο, περνούν στιγμές που δεν είναι κοντά και φυσικά την πλευρά της Ντορέττας(δε θυμάμαι το όνομά της στην ταινία!!) δεν την είδαμε ποτε! Παρόλα αυτά ήταν πάρα πάρα πολύ καλή η τεχνική επεξεργασία και η εικόνα, μου φάνηκε διαφορετική από οποιαδήποτε άλλη ελληνική ταινία και έμαθα ότι έγινε στο Λονδίνο, εκεί που γίνονται και πολλές γνωστές μεγάλες ταινίες.
Η σχέση με τους υπόλοιπους ηθοποιούς εκτός των κενών που υπάρχουν έχει προβλήματα και στη χημεία. Ενώ με τους άνδρες χαρακτήρες είναι καλά, νομίζω με τις Παπαδημητρίου και Σκιάδα δεν είχε και τόσο καλή χημεία. Αν και υπήρχε και με τις δυο ερωτισμός δε φάνηκε αρκετά ρεαλιστικό. Βέβαια αυτό είναι τελείως λεπτομέρειες απλά επειδή το σκέφτηκα, το αναφέρω κι αυτό. Η Σκιάδη παρόλα αυτά ήταν αρκετά συμπαθής και το λέω γιατί δεν την ήξερα.
Επίσης άκουσα από κριτικό ότι στη διάρκεια της ταινίας ξεχνάς ότι βλέπεις τον Σάκη Ρουβά και μπαίνεις στο ρόλο του, του Στέφανου (τον αποκαλούσαν και Στεφ!). Εγώ οφείλω να το πω δυστυχώς δεν μπόρεσα να μπω καθόλου σε αυτό το «τρυπάκι». Δυστυχώς δε μπόρεσα ούτε στιγμή να μπω στην ταινία. Δεν σου δίνουν δηλαδή τη δυνατότητα να δεις το ρόλο ως ρόλο όταν και όλο το promotion λέει « η ταινία του Σάκη». Μιας και ο ρόλος είναι κοντινός του(τραγουδιστής απλά εδώ σε ροκ συγκρότημα) και τον βλέπεις να τραγουδάει με κιθάρα ή σε συναυλία δεν είναι τόσο εύκολο να πεις ότι θα τον δεις ως ήρωα. Αν και προσπαθούν να τον τσαλακώσουν και φαίνεται αλλιώς από ότι τον παρουσιάζουν ως τραγουδιστή(να βρέχεται,συνεχώς με τα ίδια βρώμικα ρούχα-πιο ροκ καταστάσεις από ότι τον έχουμε συνηθίσει), υπάρχουν οι στιγμές που με ένα χαμόγελο, μια κίνηση λες να ο Σάκης! Πάντως ως προς την εμφάνιση το λέω ότι έκαναν φιλότιμες προσπάθειες και μου άρεσε αυτή η ροκ εκδοχή του Σάκη με τα All star, τα μάτια με το μαύρο μολύβι, τα δερμάτινα ρούχα και τις μπότες. Δηλαδή με εξαίρεση τα δερμάτινα και τις μπότες, τα άλλα του πάνε πολύ!!
Ακόμα περιμένω ένα καλό soundtrack (ελπίζω να μη με διαψεύσει) μιας και είχε ωραία μουσική η ταινία. Το One with this world και το Ζήσε τη ζωή έχουν ήδη γίνει γνωστά και επίσης τραγούδησε Suspicious Minds και πολλά άλλα στη διάρκεια της συναυλίας. Το One with this world συγκεκριμένα ήταν πολύ καλό μέσα στην ταινία μιας και βλέπαμε να γυρίζεται ως βιντεοκλίπ μαζί με την Ντορέττα και να δυναμώνει σταδιακά η μουσική. Το ίδιο καλή και η υπόλοιπη μουσική της ταινίας (εκτός Σάκη) και προσωπικά μου έχει μείνει το Down on my knees.
Συμπερασματικά, καλός ο Σάκης, θέλει να κάνει τα πρώτα του βήματα στον κινηματογράφο, να τον βοηθήσουμε, να τον προστατέψουμε αλλά να υπάρχει και ολοκληρωμένη ταινία. Δαπανήθηκαν συνολικά αν δεν κάνω λάθος 2.000.000 ευρώ και θα μπορούσε πραγματικά να είναι πολύ καλύτερη η ταινία. Δηλαδή με βάση τα χρήματα που δαπανήθηκαν και τις προσδοκίες της παραγωγής περίμενα περισσότερα. Περίμενα περισσότερα από όλους ώστε να μπορούμε να μιλάμε τώρα για μια πάρα πολύ καλή ταινία στο είδος της. Πραγματικά είχε δυνατότητες η ταινία. Και πρέπει να δαπανόνται χρήματα για τον ελληνικό κινηματογράφο γιατί τον έχουμε λίγο ξεχάσει. Να δίνονται όμως όταν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που αξίζει. Όταν όμως ακούω ότι είχε αρχίσει να διαφημίζεται χωρίς να υπάρχει σενάριο και πως άλλαξαν ξαφνικά σκηνοθέτη...
Θα μπορούσε δηλαδή αυτή η ταινία να εκμεταλλευτεί το όνομα και την ενέργεια του Σάκη αλλά ταυτόχρονα να απολαύσουμε και μια ευχάριστη ταινία. Να συνδυαστεί δηλαδή το τερπνόν μετά του ωφελίμου (το τερπνόν-ωφέλιμο ως προς το Σάκης-ταινία εξαρτάται από τα γούστα του καθενός!!!).
Παρόλα αυτά, αν και δεν ξέρω πώς πάει εισπρακτικά, μένει στις μνήμες όλων μας ως η μεγαλύτερη ελληνική παραγωγή και φυσικά ως η πρώτη ταινία του Σάκη. Εγώ πάντως περιμένω κι άλλες!

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ : 3.5/5
(Υποκειμενική βαθμολογία γιατί πέρασα καλά και είδα 99’ Σάκη!!)

The pursuit of Happyness

Άλλη μια ταινία που ήθελα να δω. Τη συγκεκριμένη ήθελα να τη δω επειδή ήταν προτεινόμενος ο Will Smith για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου και ήμουν περίεργη πώς και τον διάλεξαν. Η ταινία είναι για τη ζωή ενός άντρα με τη γυναίκα του και το παιδί του που έχουν μεγάλα οικονομικά προβλήματα και προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα. Ξαφνικά αποφασίζει να γίνει χρηματιστής και κάνει τα πάντα για αυτό βλέποντάς το επάγγελμα αυτό ως οικονομική διέξοδο. Περνάει έτσι από σεμινάρια εκπαίδευσης και εργάζεται σκληρά ξέροντας ότι αν και λίγες οι πιθανότητες πρέπει να πάρει τη δουλειά. Παράλληλα, αντιμετωπίζει προβλήματα με την οικογένειά του, μιας και το παιδί τον έχει ανάγκη και η γυναίκα του δουλέυει σχεδόν όλη μέρα για να τα βγάλουν πέρα. Μια μέρα η γυναίκα του τους εγκαταλείπει και ξαφνικά ο Will Smith πρέπει να τα βγάλει πέρα με το γιο του και να μπορέσει να τον μεγαλώσει. Από εκεί και μετά είναι που αποκτά και μεγαλύτερη πλοκή η ταινία, αλλάζοντας σπίτι, μένοντας άστεγος και πολλά άλλα τρομερά περιστατικά. Είναι δηλαδή ταινία που πραγματικά είναι ενός ρόλου και όλοι οι άλλοι εξελίσσονται γύρω από αυτόν. Ο Will Smith πραγματικά κλέβει την παράσταση αλλά δεν ξέρω αν αυτό αρκεί για να είναι υποψήφιος για Όσκαρ. Τη βρήκα απλά μια πολύ καλή ερμηνεία χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπήρχαν καλύτερες. Παρόλα αυτά ήταν από τις καλές ταινίες του, που είχε νόημα, ήταν πολύ καλά δουλεμένη, υποθέτω ακριβή παραγωγή και γενικά ενδιαφέρουσα!

Τη συστήνω αλλά χωρίς να περιμένετε κάποιο αριστούργημα. Μια πραγματικά κοινωνική ταινία, που δείχνει τις οικονομικές δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίσει κανείς στην Αμερική(πραγματικά δηλαδή σε κάποια σημεία υπάρχει ρεαλισμός) πάντα όμως σε μια Hollywood εκδοχή.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 3/5

Uranya

Μιας και σκοπεύω να δω όλες τις ελληνικές ταινίες που κυκλοφόρησαν φέτος ώστε να μπορώ να έχω ολοκληρωμένη άποψη, ήρθε η ώρα να δω το Uranya σε dvd.
Μπορώ να πω ότι ήταν η ευχάριστη έκπληξη. Εντάσσεται στις κοινωνικές ταινίες κι έτσι απευθείας αποκτά μια σοβαρότητα που δεν την είχα βρει σε άλλη ταινία(από αυτές που είδα). Αν και φαινομενικά το θέμα είναι το δίλημμα των πέντε παιδιών για το πώς θα ξοδέψουν τα χρήματά τους, στη διάρκεια της ταινίας εμφανίζεται η πολιτικοποιημένη Ελλάδα, τέλη δεκαετίας του ’60 και η καθημερινότητά της. Στο τέλος φθάνουμε πάλι στο αρχικό θέμα της ταινίας και αφήνει μια ευχάριστη αίσθηση. Γενικά αν και δεν εντυπωσιάστηκα από την ταινία μου άρεσε σαν προσπάθεια και μου άρεσε ο τρόπος και η ακρίβεια που αποτύπωνε την εποχή εκείνη. Πολύ καλή εικόνα αλλά και όλοι οι ηθοποιοί ήταν καλοί. Επίσης ωραίο το τραγούδι τίτλων.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 3/5 (***)

Gael Garcia Bernal

Το είπα και το κανα! Από εδώ και μπρος θα φτιάχνω συχνά πυκνά και θέματα για αγαπημένους ηθοποιούς. Και πώς θα μπορούσα να ξεκινήσω με άλλον παρά τον Gael Garcia Bernal ; Με αφορμή 2 ταινίες του και τις συζητήσεις με την aggelika είπα να δημιουργήσω το θέμα να γίνουμε πολλές οι φαν. Καταρχάς να πω ότι δεν είμαι φαν με τον όρο που χρησιμοποιείται. Είμαι θαυμάστρια της δουλειάς του και απλά είναι και γλυκός. Δεν είμαι φαν επειδή είναι ωραίος και τέτοια. Προσωπικά δεν τον θεωρώ και από τους πιο ωραίους ηθοποιούς αν και έχει το κάτι. Αν ήθελα ωραίο θα έγραφα για κανένα Brad Pitt, Jude Law αλλά δε μου άρεσαν ποτέ αυτοί και το στυλ που θέλουν να περάσουν.

Ο Gael Garcia Bernal ξεχωρίζει μέσα από τη δουλειά του. Ό,τι και να κάνει καταφέρνει να σε κερδίσει. Από το Y tu mama también μέχρι και το Science of sleep και το Babel απλά κάνει τα πάντα.

Προσωπικά έχω δει:

• Y tu mama también (2001)


• Motorcycle Diaries (2004)


• La mala educación (2004)


• Science of sleep (2006)

Έχω υπόψιν μου και κάποιες άλλες που σκοπεύω να δω σύντομα. Καταρχάς σαν ταινία η αγαπημένη μου είναι το Ημερολόγια Μοτοσικλέτας γιατί ήταν πολύ καλή συνολικά και ουσιαστικά με αυτή καταξιώθηκε ο Gael. Επίσης πάρα πολύ καλός στο Κακή εκπαίδευση αλλά λόγω του ότι ξετρελάθηκα με τα τοπία στο Ημερολόγια Μοτοσικλέτας και ήταν βιογραφικό (μου αρέσουν πολύ οι βιογραφίες) ψηφίζω αυτό. Γενικα χαρακτηριστικό παράδειγμα η Κακή Εκπαίδευση, καταφέρνει να ανταπεξέλθει στον οποιοδήποτε ρόλο κι αυτό είναι κάτι το καταπληκτικό! Και στο ρόλο της γυναίκας πάλι το ίδιο καλός είναι. Μάλιστα δεν το πίστευα στην αρχή ότι είναι αυτός! Και το Y tu mama también που είναι κάτι το διαφορετικό, αν το δεις καλλιτεχνικά (θέλει πολύ ανοιχτό μυαλό θα έλεγα εγώ που δεν έχω ασχοληθεί πολύ με τέτοιες ταινίες) είναι επίσης καλός αν και σε μικρή ηλικία.

Στο Science of Sleep μου άρεσε επίσης πάρα πολύ και θεωρώ ότι αυτός το έσωσε. Ήταν πολύ συμπαθητικός στο ρόλο του και μπήκε πραγματικά μέσα σε αυτόν.

Θεωρώ ότι είναι από τους ανερχόμενους ηθοποιούς και αυτά είναι μόνο η αρχή. Στο μέλλον θα μας απασχολεί όλο και περισσότερο!!

(Aggelika και όποιος-α συμπαθεί ή του-της άρεσε ο Gael σε κάποια ταινία ας πει τη γνώμη του εδώ.Aggelika συνεχίζουμε εδώ για το Y tu mama tambien)

Ο Λαβύρινθος του Πάνα (Pan’s Labyrinth)

Ίσως είναι η μόνη ταινία που έχω τόσο διαφορετική άποψη από την πλειοψηφία της κοινής γνώμης. Την ταινία αυτή την είδα πριν 2 μέρες με απορία για το πώς είναι μιας και είχα ακούσει τα καλύτερα και μάλιστα και από κριτικούς(που δεν είναι και εύκολο). Να πω λοιπόν ότι με απογοήτευσε γιατί απλά το περίμενα αλλιώς. Αυτό ακριβώς μου «χάλασε» την ταινία. Είχα ακούσει ότι κινείται ανάμεσα σε παραμύθι και σκληρή πραγματικότητα. Όταν όμως είχα ακούσει παραμύθι είχα στο μυαλό μου κάτι πιο παιδικό, κάτι πιο αθώο και όχι κάτι τόσο σκοτεινό και μάλιστα χωρίς λόγο. Μάλλον πρόκειται για ενήλικο παραμύθι όπως άκουσα, που προσωπικά δε μου άρεσε καθόλου. Σε σκοτεινό παραμύθι προτιμώ τον Tim Burton που τουλάχιστον είναι σκοτεινός αλλά πάντα δεν ξεχνά ότι μιλάμε για παραμύθι. Όσο για την πραγματικότητα ήταν όπως έπρεπε να είναι μιας και η υπόθεση λαμβάνει χώρα στην Ισπανία του 1944, την Ισπανία του Φράνκο και για αυτό και οι σκληρότητες. Αν και προσωπικά δε μου αρέσει η υπερβολική βία και απλά δεν αντέχω σκηνές του στυλ να του κόβουν το πόδι ή να κοπανά στο κεφάλι μέχρι θανάτου ένα χωρικό, θεωρώ ότι χρειάζονταν στην ταινία για να δείξει την κατάσταση που επικρατούσε. Το θέμα είναι όμως πως θα έπρεπε να υπάρχει μεγαλύτερη αντίθεση ανάμεσα στην πραγματικότητα και το παραμύθι, ώστε να τονίσει περισσότερο και τα δυο.

Αυτό που με ξετρέλανε περισσότερο σε αυτή την ταινία ήταν η εικόνα. Από την πρώτη σκηνή μέχρι το τέλος πολύ καλή εικόνα με ωραία αναπαράσταση και της πραγματικότητας και του παραμυθιού. Επίσης πολύ καλός ο «κακός» της υπόθεσης. Δυστυχώς δεν γνωρίζω πώς λέγεται αλλά ήταν πολύ καλός στο ρόλο του.

*Η βαθμολογία είναι τόση για το hype που είχα ακούσει πριν και για το ότι είναι στην αγαπημένη μου γλώσσα και χώρα...

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 2½ / 5

Πρωταγωνιστούν: Σερζί Λοπέζ, Ιβάνα Μπακέρο, Αριάντνα Γκιλ, Μαριμπέλ Βερντού

Σκηνοθεσία- Σενάριο: Γκιγιέρμο ντελ Τόρο

Διάρκεια: 114'

2006

Marie Antoinette (Μαρία Αντουανέττα)

Η περιβόητη βιογραφική ιστορία της Μαρίας Αντουανέτας. Περιβόητη γιατί η ταινία αυτή χωρίς να ξέρει κανείς το λόγο βγήκε κατευθείαν σε DVD και ποτέ στους κινηματογράφους. Και όταν είδα την ταινία ακόμα με την απορία έμεινα! Η αρχή της ταινίας είναι λίγο βαρετή, με υποτονικά τα πρώτα 10 λεπτά αλλά όταν επιτέλους αρχίζει να αποκτά ροή η ιστορία έχει πολύ ενδιαφέρον. Γενικά σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας προϋποθέτει να γνωρίζεις έστω και λίγα για την ιστορία για να μπορείς να απολαύσεις περισσότερο την ταινία. Εγώ τυχαία είχα φρεσκάρει τις γνώσεις μου για τη συγκεκριμένη περίοδο την προηγούμενη μέρα και τελικά μου βγήκε σε καλό! Ενδιαφέρον στους χώρους του παλατιού και φυσικά τα κουστούμια τα οποία άλλωστε πήραν και Όσκαρ. Τη μουσική να πω την περίμενα καλύτερη μιας και είχα ακούσει ότι η ταινία κινείται σε ποπ ρυθμούς αλλά τελικά η μουσική επένδυση νομίζω ότι δεν ταίριαζε τόσο στο κλίμα και φυσικά την εποχή.

Γενικά η Σοφία Κόπολα ήθελε να δώσει ανθρώπινο χαρακτήρα στην Μαρία Αντουανέτα και χαρακτηριστική είναι η στιγμή που έχει μείνει στην ιστορία με την υπόθεση που της λένε ότι ο κόσμος δεν έχει να φάει ψωμί και απαντά «ας φάνε παντεσπάνι!». Σύμφωνα με την ταινία λοιπόν αυτή η σκηνή δεν είναι πραγματική αλλά βγήκε λανθασμένα προς τα έξω καθώς όλος ο κόσμος θεωρούσε ότι η Μαρία Αντουανέτα είναι πολύ σπάταλη και ότι όλα τα προβλήματα προέρχονται από εκείνη.

Επίσης να πω ότι αν και γενικά ήταν καλή η Κίρστεν Ντανστ στο ρόλο της, όταν την παρουσίαζε στην αρχή ως 16χρονη δεν έπειθε ούτε στο ελάχιστο μιας και όσο να ναι έχει τα διπλάσια χρόνια. Μικρή παρατήρηση αλλά τη σημείωσα γιατί μου έκανε εντύπωση!
Φάνηκε καθαρά ότι δεν ήθελε να δημιουργήσει μια ιστορική βιογραφία και τα ιστορικά στοιχεία φαίνονται μόνο στο τέλος, στη γνωστή περίοδο με τη Βαστίλλη, και το λαό που φθάνει στο παλάτι και φυγαδεύονται βασιλιάς και η οικογένειά του. Το τέλος δηλαδή με την ιστορική αυτή χροιά ήταν πολύ καλό.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 3/5 (***)

Little Miss Sunshine

Την ταινία αυτή την είδα πριν καιρό και δυστυχώς δεν θυμάμαι πολλά αλλά μπορώ να πω ότι ήταν μια έκπληξη αυτή η ταινία. Είχα ακούσει ότι ενθουσίασε στο φεστιβάλ Σαντάνς και ότι ήταν η ευχάριστη έκπληξη και από τότε μόνο θετικά σχόλια ακούγονται. Αναφέρεται σε μια οικογένεια που ο καθένας έχει τα δικά του προβλήματα, που δεν έχουν όλοι τις καλύτερες σχέσεις μεταξύ τους αλλά το σημαντικό είναι ότι στο τέλος βρίσκουν το κοινό σημείο επικοινωνίας. Αυτό όλο επιτυγχάνεται από την επιθυμία της μικρής Όλιβ να πάει στα παιδικά καλλιστεία και τη μεγάλη διαδρομή της οικογένειας με ένα φορτηγάκι προς τα εκεί.

Με κριτική θέση απέναντι στο θεσμό των καλλιστειών οποιασδήποτε μορφής καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το σημαντικό είναι να περνάς καλά, να απολαμβάνεις το ταξίδι και να έχεις καλή σχέση με τα αγαπημένα σου πρόσωπα.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 3 ½ / 5

Πρωταγωνιστούν : Αμπιγκεϊλ Μπρέσλιν, Γκρεγκ Κινίαρ, Τόνι Κολέτ, Άλαν Άρκιν, Πολ Ντέινο, Στιβ Καρέλ

Σενάριο : Μαικλ Αρντ

Σκηνοθεσία : Τζόναθαν Ντέιτον, Βάλερι Φάρις

Διάρκεια : 101'

2006

La mala educación (Κακή εκπαίδευση)

Μετά την πρώτη γεύση Almodóvar με το Volver δε σταμάτησα εκεί και συνέχισα με την Κακή Εκπαίδευση. Από τις πιο γνωστές ταινίες του Αλμοδόβαρ που απλά μου άρεσε πάρα πολύ. Η αλήθεια είναι πως δεν τη βάζω πάνω από το Volver ίσως λόγω θέματος (όσο να ΄ναι το θέμα με τις οποιεσδήποτε σχέσεις γυναικών ήταν πιο κοντά σε μένα) αλλά ήταν μια ακόμα πολύ καλή σκηνοθετική στιγμή του Πέδρο.

Η υπόθεση είναι περίπλοκη και γράφω όπως ακριβώς τα γράφει το dvd από το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ.

«Η Κακή Εκπαίδευση είναι το επιστέγασμα μιας πορείας που δεν υποτάχθηκε ποτέ σε καμιά νομιμοφροσύνη, πολιτική ορθότητα και σεμνοτυφία. Επιστρέφοντας στην παιδική του ηλικία, ο Αλμοδόβαρ χτίζει ένα σύμπαν άγριας ενηλικίωσης, κατασκευάζοντας ένα περίτεχνο φιλμ νουάρ πριν καταλήξει σε έναν ύμνο πάνω στη δύναμη του κινηματογράφου. Ανάμεσα θα έχει προλάβει να διηγηθεί ένα ανομολόγητο love story, να αποσυνθέσει μια οικογενειακή τραγωδία και να σχολιάσει την ανθρώπινη φιλοδοξία ταυτόχρονα, υπογράφοντας την ίσως πιο ερωτική ταινία της καριέρας του.»

Μέσα σε αυτές τις λίγες λέξεις περιγράφει ακριβώς όλα όσα έχουν σχέση με την ταινία. Είναι ιστορία ενηλικίωσης, με αναφορές στην καθολική εκκλησία που καθόλου δεν θα άρεσαν στους συντηρητικούς, με ενδιαφέρουσα πλοκή με αρκετές ανατροπές σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, χωρίς προκαταλήψεις και προσχήματα, περιγράφοντας το μεγάλο έρωτα δυο αντρών. Το τρομερό που μου έκανε εντύπωση περισσότερο σε αυτή την ταινία που έχει ο Πέδρο είναι πως ό,τι και να παρουσιάζει το δείχνει με τέτοια φυσικότητα που όλα φαίνονται φυσιολογικά και δεν προκαλείται καμιά απόσταση(για παράδειγμα στη σχέση μεταξύ των δυο αντρών). Επίσης μου άρεσε αυτό το «μπροστά-πίσω» (forward-backward) που γίνεται στην ταινία προκειμένουν να λυθούν διάφορες απορίες σε μας και γενικά με εντυπωσιάζει όταν γίνεται στις ταινίες και μάλιστα με καλό τρόπο.
Πάλι με ενθουσίασε ο Gael που ακόμα και στο ρόλο της γυναίκας είναι πειστικός. Μάλιστα στην ταινία αυτή κάνει δυο ρόλους ουσιαστικά, και μάλιστα και τους 2 με την ίδια φυσικότητα και άνεση. Μάλλον αυτή η ταινία και το Ημερολόγια Μοτοσικλέτας ήταν που τον καταξίωσαν και του «άνοιξαν» κι άλλες πόρτες.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 4 ⅓ / 5

Πρωταγωνιστούν : Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Φέλε Μαρτίνεθ, Ντανιελ Χιμένεθ Κάτσο, Λουίς Χομάρ, κ.ά

Σενάριο- Σκηνοθεσία : Πέδρο Αλμοδόβαρ

Διάρκεια : 106'

2004

Fast Food Nation

Αυτή την ταινία είχα μεγάλη περιέργεια να τη δω. Μου αρέσουν πολύ τα ντοκιμαντέρ, ειδικά όταν ασχολούνται με θέματα που μας αφορούν λίγο πολύ όλους, όπως αυτό των «φαστ φουντ». Η ταινία αυτή αναφέρεται στη βιομηχανία των fast food, το πώς μεταχειρίζονται δηλαδή τα ζώα, τους υπαλλήλους, τις συνθήκες που επικρατούν και το πώς όλα αυτά είναι άγνωστα για μας και καλά κρυμμένα πίσω από αυτό το αποστειρωμένο και άπροσωπο περιβάλλον (στα μάτια μας).
Η ταινία αυτή, σε αντίθεση με το Super Size me στο οποίο κάποιος αποφασίζει να τρέφεται για έναν μήνα μόνο με πρόχεριο φαγητό ώστε να δει τις συνέπειες , ξεφεύγει από τον όρο του ντοκιμαντέρ, μιας και υπάρχουν πρωταγωνιστές που εξελίσσεται η ιστορία τους. Η πιο ενδιαφέρουσα ιστορία είναι αυτή των μεταναστών που έρχονται παράνομα από το Μεξικό στις ΗΠΑ, προκειμένου να δουλέψουν και πέφτουν σε αυτές τις εταιρίες πραγματικά θύματα εκμετάλλευσης.Χαρακτηριστικό της ταινίας είναι όταν κάποιος ξεναγείται στις εγκαταστάσεις και τα σφαγία και διαπιστώνει πόσο προσεγμένα και καθαρά είναι όλα, όταν την ίδια ώρα οι μετανάστες δουλεύουν σε άθλιες συνθήκες χωρίς να το γνωρίζει κανείς. Η σκηνή που έχει στα σφαγία και η διαδικασία κοπής του κρέατος είναι από τις πιο βασικές της ταινίας και δείχνει τις πραγματικές συνθήκες.

Πραγματικά μια ταινία που πρέπει όλοι να δούμε για να καταλάβουμε επιτέλους ότι αυτά τα μαγαζιά δεν μας προσφέρουν ΤΙΠΟΤΑ και μόνο την υγεία μας βλάπτουν. Επίσης σημαντική ταινία θεωρώ το Super Size Me που ο συνδυασμός των δυο μας μαθαίνει πολλά...

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 3½ / 5

Πρωταγωνιστούν : Βίλμερ Βαλντεράμα, Καταλίνα Σαντίνο Μορένο, Ίθαν Χοκ, Γκρεκ Κινίαρ

Σενάριο: Ερικ Σλόσερ, Ρίτσαρντ Λινκλάτερ

Σκηνοθεσία: Ρίτσαρντ Λινκλάτερ

Διάρκεια: 116'

2006

Science of sleep (Σε είδα στο όνειρό μου)

Επανήλθα μετά από ένα διάστημα «απουσίας» με όλες τις ταινίες που είδα τελευταία.

Η παλιότερη χρονικά που είδα ήταν το Science of Sleep του Michel Gondry. Κίνητρο να δω αυτή την ταινία ήταν ο Gael Garcia Bernal, ο οποίος μου αρέσει πολύ και τελευταία βλέπω όσες ταινίες βρω που παίζει. Στην υπόθεση υποδύεται ένα παλικάρι που φθάνει στο Παρίσι για να μείνει με τη μητέρα του(μετά το χαμό του πατέρα του) και προσαρμόζεται σε νέο τρόπο ζωής. Προσπαθεί να προσαρμοστεί σε μια ανιαρή και πεζή δουλειά αλλά δεν του είναι εύκολο μιας και του αρέσει να βυθίζεται στον φανταστικό κόσμο που έχει πλάσει, όπου όλα είναι καλύτερα για αυτόν. Είναι ο τρόπος διαφυγής του και τον βλέπουμε συχνά να καταφεύγει στον κόσμο αυτό.

Μέσα σε όλα αυτά έρχεται μια γειτόνισσα να περιπλέξει τα πράγματα, την οποία ερωτεύεται αλλά τα πηγαίνουν καλύτερα στα όνειρά του από την πραγματικότητα και προσπαθεί και στους 2 κόσμους να την κερδίσει!!

Έχει ενδιαφέρον σαν σενάριο αλλά ταυτόχρονα μεγάλη δυσκολία να εκφράσει ο Gondry αυτά που θέλει. Σε μερικά σημεία γίνεται πολύ περίπλοκο σε σημείο που να μην ξέρεις αν αυτά που βλέπεις συμβαίνουν στην πραγματικότητα ή στη φαντασία του. Άλλωστε είδα ότι και ο Gael Bernal στη συνέντευξη του dvd είπε ότι διαβάζοντας το σενάριο το βρήκε μπερδεμένο σε μερικά σημεία. Περιττό να πω ότι άλλη μια φορά ήταν καλός στο ρόλο του(ουσιαστικά όλη η ταινία πάνω του) και δείχνει ότι μπορεί να παίξει τα πάντα.

Γενικά πάντως στο τέλος αφήνει μια καλή γεύση και με έκανε να ψάξω για άλλες ταινίες που έχουν σχέση με το Παρίσι αλλά και μου θύμισε να δω επιτέλους το Eternal Sunshine of the Spotless Mind που ξέρω ότι είναι το καλύτερο του Gondry και δεν το έχω δει ακόμα.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 3 ½ / 5

Πρωταγωνιστούν: Gael Garcia Bernal, Charlotte Gainsbourg, Alain Chabat

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Michel Gondry

Διάρκεια : 97'

2007

Volver (Γύρνα Πίσω)

Έκατσα να δω πριν λίγες μέρες τελικά το Volver του Almodovar μιας και ήμουν περίεργη περί τίνος πρόκειται. Να πω την αλήθεια δεν έχω δει άλλη ταινία του Almodovar αλλά γνωρίζω αρκετές που σκοπεύω να δω. Ήταν λοιπόν η πρώτη μου επαφή με το στυλ που πλέον δημιούργησε κατηγορία από μόνος του. Για το Volver με λίγα λόγια: ταινία αριστούργημα γύρω από τη ζωή των γυναικών και το τι βιώνουν.
Πραγματικά μου έκανε εντύπωση το πόσο καθαρή και καθημερινή έδειχνε η εικόνα και το πόσο έμπαινε μέσα στη ζωή μιας απλής γυναίκας καθώς και στις σκέψεις της και τα συναισθήματά της με τέτοια άνεση. Η ταινία αυτή δε θα μπορούσε παρά να χαρακτηριστεί ύμνος στη γυναίκα. Ύμνος στη γυναίκα οποιασδήποτε ηλικίας και οποιασδήποτε καταγωγής. Γιατί αυτό είναι το σημαντικό. Αναφέρεται σε προβλήματα που βιώνουν όλες οι γυναίκες χωρίς να περιορίζεται στενά στην Ισπανία. Οι άντρες επιμελώς απουσιάζουν και αυτός που βλέπουμε παρουσιάζεται πολύ υποβιβασμένα και με φανερή διάθεση εξύψωσης της γυναίκας. Και ο πατέρας της πρωταγωνίστριας Raimunda αποδεικνύεται ότι δεν ήταν όπως νόμιζε και πάλι αποδεικνύεται η εξύψωση αυτή. Θέμα είναι η ζωή μιας ανύπαντρης μητέρας, πώς τα βγάζει πέρα και αργότερα ξεδιπλώνεται η σχέση μάνας-κόρης. Είτε της Raimunda με την κόρη της αλλά πολύ περισσότερο της Raimunda με την μητέρα της, που υπήρχαν προβλήματα εδώ και πολλά χρόνια πριν. Ξαφνικά όμως εμφανίζεται στη ζωή της και αν και θεωρούνταν νεκρή φανερώνονται μυστικά της οικογενείας γκρεμίζοντας το θεσμό της οικογένειας. Εδώ άλλωστε ταιριάζει και ο τίτλος volver(το γύρνα πίσω δεν είναι απόλυτα σωστό αλλά έτσι έπρεπε να μεταφραστεί μιας και σωστότερο θα ήταν απαρέμφατο) που αναφέρεται στην επιστροφή της μητέρας αλλά και ευρύτερα στην επιστροφή του Almodovar στις ρίζες του. Προσωπικά θεώρησα πολύ δυνατή στιγμή το τραγούδι της Raimunda-Penelope Cruz και ας ήταν φανερό ότι δεν τραγουδούσε η ίδια. Τη δείχνει να τραγουδά volver, το τραγούδι αυτό το τραγουδούσε από μικρή, προϊδεάζοντας την επιστροφή της μητέρας της τελικά.
Σίγουρα ξεχωρίζουν Penelope Cruz, Carmen Maura και αν και πολλοί επιλέγουν να τονίσουν την επιστροφή της Μάουρα σε ταινία Αλμοδόβαρ (πάλι volver!!) εγώ κράτησα την Penelope και τον πρώτο ολοκληρωμένο ρόλο της. Της ταίριαζε πολύ και θεωρώ ότι τουλάχιστον η υποψηφιότητα Α' Γυναικείου ήταν σωστή( είχε απέναντί της Μίρεν και Στριπ οπότε δε μπορώ να πω ότι ήταν εύκολο να κερδίσει). Ένσταση όμως που στις ξενόγλωσσες ταινίες δεν προτάθηκε Volver και απλά αναρωτιέμαι γιατί.

Προσωπικά με κέρδισε και απλά ξεκινάω εντατικά μαθήματα Pedro Almodovar!

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 5/5 (*****)

C.R.A.Z.Y.

Τα αρχικά των 5 παιδιών που απλά κάνουν τη λέξη crazy. Καλή ταινία γαλλικής παραγωγής (νόμιζα ότι ήταν γερμανικής και επειδή δεν πρόσεχα τον ήχο έφτασα στη μέση της ταινίας για να καταλάβω ότι μιλάνε γαλλικά!!!)(γυρίστηκε στον Καναδά) με θέμα την ενηλικίωση ενός από τους πέντε και το πρόβλημα προσαρμογής του και εύρεσης σεξουαλικής ταυτότητας. Γύρω από αυτόν βλέπουμε τη ζωή και των άλλων, με το μεγαλύτερο γιο να έχει πρόβλημα με τα ναρκωτικά αλλά και των γονιών, με ένα πατέρα που δε θέλει με τίποτα ένα γιο γκεϊ (αν και αυτός του εντύπωσε την ιδέα στο μυαλό του από μικρή ηλικία) και με μια μάνα που απλά ανησυχεί για τα παιδιά της και προσπαθεί να τα αναθρέψει με τον καλύτερο τρόπο.
Αν και σε κάποιο σημείο γίνεται λίγο βαρετή η ταινία, προς το τέλος σε ξανακερδίζει με το ταξίδι του Ζακ(ο πρωταγωνιστής) στην Ιερουσαλήμ και την επιστροφή του πίσω.
Ο Gromdin ήταν πολύ καλός και φάνηκε να έχει μπει στο ρόλο ζώντας συνεχώς μια ταλάντευση,από τη μια σκηνή στην άλλη.
Γενικώς, ήταν από τις καλές ταινίες και δεν μπορώ να μην πω καλά και να την προτείνω.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ:4/5 (****)

Τερέζα.

Perfume: The Story of a murderer (Το άρωμα)

Δεν έχω δει αυτή την ταινία αλλά περιμένω σχόλια από όσους την είδαν.

-------------------------------------------------------------------
Haven't seen that movie but I'm waiting for your comments!